W czwartkowy wieczór siedziałem w domu, przeglądając telefon. Pogoda za oknem – nic tylko szarość, a do tego cały tydzień w pracy wyciskał ze mnie siódme poty. Chciałem się zrelaksować, ale nie miałem pomysłu, co zrobić. Tak już bywa, że czasem szukamy czegoś, co wyciągnie nas z codzienności zupełnie nieoczekiwanym sposobem. Z nudów kliknąłem w baner reklamowy pewnej internetowej platformy rozrywkowej. I tak zaczęła się moja znajomość z wirtualną ruletką.
Na początku traktowałem to raczej jako ciekawostkę – niby wiesz, jak działa kasyno, ale nigdy nie miałeś do czynienia z taką formą. Zarejestrowałem się, wziąłem bonus powitalny i przez chwilę klikałem, nie do końca rozumiejąc, co robię. Zakłady były minimalne, a ja patrzyłem na wirującą kulę jak zahipnotyzowany. Pamiętam ten moment, gdy padło na czerwone, a na moim koncie pojawiło się kilkanaście złotych więcej. Uśmiechnąłem się do ekranu i pomyślałem: „He, to może być niezła zabawa”. No i tak zostałem, ale z głową na karku.
Z czasem wypracowałem sobie swój sposób na grę – nie chodzi o żadne systemy, bo wiadomo, że takie rzeczy nie działają, ale o odpowiednie nastawienie. Dla mnie najważniejsze było, żeby grać tylko wtedy, gdy mam na to ochotę i gdy mam zaplanowany budżet, którego nie żal stracić. To taka moja wewnętrzna umowa ze sobą. Właśnie wtedy odkryłem coś, co nazywam wawada. Dla mnie to takie osobiste wyznanie – moment, w którym czuję, że szczęście jest po mojej stronie, nawet jeśli stawiam tylko parę groszy. Dźwięk tego słowa podobał mi się od pierwszego użycia: jest w nim jakaś egzotyka, pozytywna energia. Kiedy wypowiadam je w myślach, automatycznie się rozluźniam i przestaję przejmować wynikiem.
Co ciekawe, właśnie wtedy, gdy przestałem grać dla pieniędzy, a zacząłem traktować to jako czystą przygodę, los się do mnie uśmiechnął. Był taki wieczór, wróciłem zmęczony z pracy, kupiłem sobie dobrego browara, a laptop postawiłem na kolanach. Włączyłem ruletkę, postawiłem dziesięć złotych na swoje ulubione numery – bo zawsze gramy na tych, które coś dla nas znaczą, prawda? – i patrzyłem. Kula kręciła się jak szalona. Nagle w mojej głowie zamiast paniki pojawiło się to spokojne
wawada. Oddech zwolnił, jakby wszystko wokół przestało się liczyć. I wtedy wypadło 17. Moja liczba. Kiedy to zobaczyłem, poderwałem się z kanapy, o mało nie rozlewając piwa. Dwadzieścia złotych zamieniło się w prawie trzysta. Prosta sprawa, a jednak poczułem dreszcz na plecach.
Największym zaskoczeniem było to, że ta wygrana nie rozpaliła we mnie chciwości, tylko sprawiła, że na własnej skórze poczułem, jak łatwo można uzależnić się nie od wygranych, a od tego momentu, kiedy kula zwalnia. Dlatego postanowiłem, że traktuję to jak każdą inną rozrywkę – czasem wejdę na kilka minut, postawię symboliczną kwotę, a potem zapomnę o tym na długo. Jedna rzecz, którą miałem przed nosem, a którą w końcu zauważyłem, to fakt, że ta cała „wawada” nie wynika z jakichś magicznych właściwości, tylko z mojego podejścia. To nie szczęście przyciągnęło wygraną, tylko moja głowa pozwoliła mi się nią cieszyć bez ograniczających myśli. Brzmi banalnie, ale dopiero praktyka pokazuje, jak ważny jest spokój.
Ostatnio gram już bardzo rzadko, ale wciąż pamiętam tamten wieczór, gdy po wygranej zamówiłem sobie pizzę, włączyłem ulubioną muzykę i poczułem, że życie potrafi dawać przyjemne niespodzianki, jeśli nie traktujemy wszystkiego jak śmiertelną powagę. Moja przygoda z ruletką nauczyła mnie czegoś dużo ważniejszego niż stawianie zakładów: że warto mieć w swoim słowniku taką „wawadę” – słowo, które przypomina, że jesteśmy tu dla emocji, a nie tylko dla bilansu. Brzmi to pewnie jak frazes, ale spróbujcie sami. Ważne, żeby znać granicę, ustawić sobie limit i nie przekraczać go nawet w myślach. Ja tak robię i śpię spokojnie.
Może kiedyś znowu wypadnie moja liczba. Może nie. Najważniejsze, że nawet bez tego mam fajną historię i trochę zdrowej pewności, że świat nie jest aż taki przewidywalny, jak by się wydawało. A w końcu o to w tej całej zabawie chodzi – o odrobinę magii, drobne emocje i umiejętność cieszenia się tym, co przynosi los, nawet jeśli to tylko kilkadziesiąt złotych na koncie. Ja swoją wawadę już znalazłem i nie zamierzam jej gubić.
